Krew na ulicach Ungarisches Reich. Krwawo stłumione powstanie wstrząsnęło ulicami miast Węgier Centralnych.

Ulice miast spłynęły krwią, a nadzieje na zmianę zostały brutalnie zdławione. Powstanie, które wybuchło przeciwko władzy Ungarisches Reich, zakończyło się klęską buntowników. Wojsko odzyskało kontrolę nad zbuntowanymi terenami, pozostawiając po sobie zniszczenia, ofiary i atmosferę strachu.

Iskra, która rozpaliła bunt

Działania zagranicznych dywersantów oraz lokalnych przeciwników władzy, doprowadziły do wybuchu otwartego buntu.

Początkowo demonstracje i lokalne wystąpienia miały ograniczony charakter, jednak z czasem przerodziły się w zbrojne powstanie. Jako pierwsi zareagowali Reichsleiter Ꮆ尺卂乃乇Ҝ oraz Reichsleitung Cziver, otwierając ogień zaraz po tym jak ich oddziały zostały zaatakowane przez dywersantów przebranych w mundury wojskowe.

Do protestujących dołączali kolejni lokalni dywersanci, a w niektórych regionach pojawiły się oddziały gotowe rzucić wyzwanie państwowemu aparatowi siły przygotowane przez Majara.

Dla jednych był to początek walki o wolność i zmianę dotychczasowego porządku. Dla władz — zagrożenie integralności państwa, którego nie można było pozostawić bez odpowiedzi.

Wojsko rusza do walki

Odpowiedź Ungarisches Reich była zdecydowana. Naczelne dowództwo Ungarisches Reich pod przywództwem Reichsleitunga Czivera skierowało siły zbrojne do najważniejszych ośrodków oporu, rozpoczynając operację mającą na celu odzyskanie kontroli nad zbuntowanymi obszarami.

Walki szybko przybrały krwawy charakter. Starcia na ulicach, barykady oraz ostrzał pozycji powstańczych doprowadziły do licznych zniszczeń. Cywile znaleźli się między walczącymi stronami, a codzienne życie w objętych konfliktem miejscowościach praktycznie zamarło.

Przewaga zorganizowanych sił państwowych stopniowo przechylała szalę zwycięstwa na stronę rządu. Powstańcy, pozbawieni wystarczających zasobów i jednolitego dowództwa, tracili kolejne pozycje.

Upadek i skutki powstania

Decydujące starcia przesądziły o losie rebelii. Ostatnie punkty oporu zostały zdobyte, a rozproszone oddziały powstańcze zmuszone do odwrotu, kapitulacji lub ukrycia się.

Wraz z zakończeniem walk rozpoczęły się masowe egzekucję osób podejrzewanych o udział w powstaniu oraz jego organizacji.

Głównym dowódcą sił odpowiadających za egzekucję był Reichsleiter Ꮆ尺卂乃乇Ҝ który nie miał żadnych litości, rozstrzelani zostali nie tylko powstańcy ale również ich rodziny.

Był to czyn dla dobra przyszłości państwa, na ten moment wydaje się że bardzo skuteczny.

Władze pod nadzorem Reichsleitunga Pape Weissa przystąpiły do przywracania administracji i porządku na odzyskanych terenach. Dla zwycięskiego państwa był to powrót do kontroli nad sytuacją, ale dla wielu mieszkańców — początek okresu niepewności i represji.

Państwo zwyciężyło, lecz konflikt pozostawił blizny

Stłumienie powstania nie oznaczało automatycznego zniknięcia przyczyn, które doprowadziły do buntu. Niezadowolenie, nieufność wobec władz i pamięć o poległych mogły nadal wpływać na sytuację wewnętrzną Ungarisches Reich. Aby uniknąć tej sytuacji każdy dom, firma oraz urząd został dogłębnie sprawdzony. Głównymi celami było znalezienie nielegalnego uzbrojenia, jeśli je znaleziono - posiadacz został stracony poprzez strzał w tył głowy.

Dla rządu najważniejszym zadaniem stało się zabezpieczenie państwa przed kolejnymi wystąpieniami.

Dla mieszkańców zbuntowanych regionów rozpoczął się czas odbudowy i rozliczania strat.